[M] – Wydawnictwo MON, Warszawa 1982, wydanie IV, oprawa miękka z obwolutą, stan db-, ISBN 83-11-06758-9

cena 8,00 pln

[A/M] – Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1984, wydanie XXI, oprawa miękka, stan db, ISBN 83-210-0551-9

cena  7,00 pln

Dywizjon 303 – książka Arkadego Fiedlera poświęcona pierwszemu okresowi działań bojowych Dywizjonu 303. Została napisana w 1940 r., a pierwsze wydanie miała w 1942 r. Powstawała w ostatnich tygodniach Bitwy o Anglię oraz przez kilka tygodni po niej.

„…Dodał gazu, odszedł jeszcze dalej w bok, wyprzedził uciekającego. Potem nagle w desperackim rozpędzie skręcił i walił – oszalała torpeda wściekłości – w stronę Messerschmitta, jak gdyby chciał z nim się zderzyć.
Nie zderzył się. Przeleciał tuż nad maszyną wroga. Tuż o metr – a może było to mniej niż metr?! – ponad jego szklaną kabiną. Przez ułamek sekundy Karubin ujrzał pod sobą twarz pilota zwróconą w górę, strasznie przekrzywioną w śmiertelnym przerażeniu – i minął.
Głuchy, potężny huk za nim”.

[M] – Iskry, Warszawa 1973, wydanie VII, oprawa miękka, stan db, ISBN brak

cena  5,00 pln

Opowieść pod tytułem „Żądło Genowefy” zacząłem pisać dnia 4 września 1939 r., bo w tym dniu zrobiłem pierwszą notatkę w kalendarzyku kieszonkowym; notatkę, która – wiedziałem to już wówczas – pomoże mi później do odtworzenia obrazów i zdarzeń lecących jak lawina i jak lawina porywających mnie z sobą. Od owego dnia upłynęły trzy lata i trzy miesiące, zanim ukończyłem pisanie. Żadnej z moich książek nie pisałem tak długo i z takimi przerwami, żadna z nich bowiem nie powstała podczas wojny… Żądło Genowefy” jest opowieścią prawdziwą. Nie chcę przez to powiedzieć, że doznałem wszystkich przygód dotyczących „porucznika Herberta”. Ale te przygody i przeżycia są prawdziwe. Niektóre z nich przeżyłem sam istotnie; inne przeżyli moi koledzy, od których otrzymywałem bezpośrednie ustne relacje; jeszcze inne zaczerpnięte są z kronik polskich dywizjonów lotniczych w Wielkiej Brytanii. Nie chciałbym, by ktokolwiek z lotników mógł przypuszczać, że sobie przypisuję wszystkie loty i czyny, w których bierze udział „porucznik Herbert”. Dlatego ci, którzy odnajdą w tej postaci siebie lub innych kolegów, niech wiedzą, że nie tylko ja sam jestem tutaj „Herbertem”. Prawie wszystkie inne nazwiska bohaterów tej książki też są zmienione. Wreszcie – „Genowefa”. Nie przypominam sobie, bym widział gdziekolwiek samolot tak nazwany. Dałem mu takie imię, ponieważ po raz pierwszy leciałem na Wellingtonie oznaczonym literą G. To nie był nawet lot bojowy – nie: po prostu krótki przelot z jednego lotniska na drugie. Ale ten przelot odbyłem w towarzystwie „Górala”, mego przyjaciela i byłego ucznie, któremu wiele miejsca w tej książce poświęciłem.